سال نو
سال ِ نوی ِ شمسی با بارور شدن ِ درخت ها و شکوفه دادن ِ گل ها حتی در دورافتاده ترین منظره هایی
که هیچ چشمی شاید نباشد تا این شکوفه ها را به تماشا بنشیند ، آغاز می شود . این هوشمندی و زیبا
شناسی ِ مردمان ِ روزهای ِ دور ِ تاریخ ِ ایران زمین است که نو شدن ِ زندگی را با زنده شدن ِ زمین
تزیین می کنند و آفتابی که روشنایی بخش تر از پاییز و زمستان می تابد تا نور بپاشد به هر آنچه
تاریکی است و بارانی که هرچه بوی ِ ماندگی است را می شوید و درخت هایی که برگ هاشان را
تن پوش شان می کنند برای پرندگانی که زیر سایه اش آواز بخوانند .
بهار ، هماره مهمان ِ عزیز و گرامی ای بوده برای مردمان ِ ایران زمین . مهمانی که هرچه دوستی
و دوست داشتن را به لبخند می آراید و زندگی را به تکاپو و واژه ی عید چون ترنمی بر لب های
هرچه بهاردوستان
.
سال ِ نوی ِ شمسی ، بهار ، میهمان ِ خوانده و عزیز را گرامی بدار آن چنان که نه تنها درها که پنجره ها
را هم برای قدم هاش باز بگذار تا ریه های ِ خسته ی زندگی را خوشنود کند . . .
نظرات ()
← صفحه بعد
